To sen, który śnił mi się dziś w nocy. To sen, który jawnie walczył z przegranym życiem. To w końcu sen, który idąc w najdalsza krainę pouczał jak żyć w całym bezsensie świata. Sen, który dał nadzieję na wieczne życie.
    
    Wolność. "Wolność to pragnienie samoodpowiedzialności". Za oknem kobieta. Niech ten sen będzie wiecznością. Śmieje się. Obok niej mężczyzna. I cisza. Dwa światy absurdu obok siebie. Razem, a jednak osobno. "Filozofia jest poematem rozumu". Śmiech niczym innym jak drwiną z rozumności. Sztuki nie rozumie ten, kto jej nigdy nie tworzył. Sztuka i filozofia to jedno. "Filozofia pozwala rozmawiać samemu ze sobą" każdy kto kiedykolwiek stworzył dzieło zasługuje na pochwałę. Sztuka daje wolność tworzenia rzeczy, których świat nie rozumie. Filozofia krąży między istota ludzką, a sztuką, której jest częścią. Sztuka jest wolnością. Sztuka jest snem, który w umysłach artystów będzie trwał wiecznie. Sen pokazuje jak żyć. Sztuka wykorzystuje sen jako początkowy nośnik swojego życia, swojego początku. Gdy sen nie nadchodzi artysta albo cierpi, albo jest w stadium umysłowym pozwalającym mu na przełożenie snu w formę dostępną dla szerszego grona.
    
    Sztuką należy się dzielić. Umysł ludzki jest w stanie wytworzyć dobra będące sztuką i dobrą będące użyteczne na co dzień. "Sztuka jest bezużyteczna". W gruncie rzeczy sztuka nie stanowi szerszego użytku dla świata. Nie wszyscy rozumieją sztukę. Czasem nie rozumie jej sam twórca. On tylko przedkłada na papier (lub inny nośnik) swój sen. Sen czyli zbiór wszelkich doznań z życia, marzeń, pragnień, ukrytych celów i rzeczy jeszcze bliżej nieokreślonych.
    
    Sztuki nie muszą rozumieć wszyscy. "Sztuka wymaga uznania". Wystarczy, że docenią ją i artystę, jego sen, jego wizję świata, jego spojrzenie na życie i problemy natury ogólnotematycznej. I nie będą jawnie mieć pretensji do artysty, że nie rozumieją jego wizji. "Krytyka jest łatwa, a sztuka trudna". Artysta może wyjaśnić sens swojego dzieła. O ile sam je rozumie. Wtedy Ci, którzy pozbawieni są własnego logicznego interpretowania winni wysłuchać i przynajmniej po części zrozumieć intencje artysty. Każdy sztukę ma prawo interpretować na swój sposób. Artysta nie ma na to wpływu.


: do góry :

    I winien pogodzić się jeśli ktoś jego sztukę pojmuje nieco inaczej. On sam może wyjaśniać. Ale stateczna interpretacja należy do myślącego odbiorcy. Inna kwestia jeśli odbiorca albo nic nie rozumie, albo przeinacza sens owej sztuki. Wtedy artysta MA OBOWIĄZEK interweniować. Jeśli kartka jest biała, a ktoś widzi ja różową - jest to do przyjęcia. Jeśli widzi ją czarną - jest złym odbiorcą sztuki. Bo sztuka nie chce skrajnego odbioru.
    
    Sztuka ma szokować. Ma skłaniać do jawnej polemiki z artystyczną wizja świata twórcy sztuki. Sen ukazuje świat nieco abstrakcyjnym, nierealnym, nie stanowiącym realnej podstawy istnienia. Sen to jawna drwina z otaczającego świata. Sztuka to chaos, a więc sen jest chaosem. Ze snu powstaje sztuka. Jakże różna i jakże czasem szokująca. I to jest sens sztuki. "Artysta może wyrażać wszystko". Sens tworzenia czegoś co pobudza wyobraźnie odbiorców, a więc skłania ich umysł (i sen) do tworzenia własnej sztuki.
    
    Świat jest wielkim chaosem, sztuka jeszcze większym. Nam samym wydaje się, że panujemy nad sztuką i nad światem. To tylko złudzenie. Wszystko jest sztuką. Bo świat jest dziełem sztuki. A więc wszystko jest chaosem. "Niech żyje sztuka". Niech żyje ten jawny chaos (sztuka), jej pierwotny nośnik (sen), istota, która przedkłada sen i naraża się światu na niezrozumienie, kpinę, pogardę (artysta), rozmowa duszy ze snem (filozofia), samodzielność sztuki (wolność) i chaos na którym zdaje nam się panować (świat).

Tekst ten powstał przypadkiem. Budząc się o 3:45 wstałam i zaczęłam pisać. Sen nakazał mi przetłumaczyć moją sztukę ... Jak ona będzie odebrana? Na to ani ja, ani moja sztuka nie mam już wpływu.

NAGLOWEK!!! Cytaty:      Fryderyk Nietzsche      Novalis     Antystenes z Aten     Oscar Wilde     Cyceron     Destouches Phillipe     Oscar Wilde     Kazimierz Przerwa - Tetmajer