Załoga G - magazyn internetowy

„Nie ważne jak o tobie mówią, dobrze czy źle, ważne że mówią!” – zapożyczone od Włochów powiedzenie świetnie przyjęło się u speców od marketingu. Tego większego i tego bardziej lokalnego.

Sukces prowokacji jest oczywisty. Skrajne akcje wywołują takież same reakcje, stąd wniosek, że fizyka newtonowska świetnie sprawdza się w przypadku przeniesienia jej na kulturę masową. W 1997 roku grupa Running With Scissors sprowokowała opinię publiczną swoją grą Postal. Czym był ich tytuł wiele osób pamięta. Był to słaby FPS w którym należało po prostu brutalnie zabijać wszystko co się rusza. Wypisz wymaluj fabuła pierwszego Quake. Drobna różnica polegała jednak na tym, że w Postalu poruszaliśmy się nie po wojskowych bazach i labiryntach, a po najzwyklejszym miasteczku pełnym policjantów, przechodniów, dzieci, sklepów, psów... Dowolność w mordowaniu była ogromna, a sam proces śmierci dość pokazowy. Główny bohater, tudzież antybohater był psychotycznym zabójcą i świrem – taka psychologiczna motywacja była unikatem! Na rok 1997 Postal był jedną z najbardziej antyspołecznych gier kiedykolwiek stworzonych. W USA senator Joe Lieberman potępił przed kongresem brutalne gry, a w tym Postal. Gra została zakazana w wielu państwach i odtąd zyskała sławę jednego z największych prowokatorów. Zadziwiające jest, że wystarczyłoby po prostu całkowicie zignorować jej istnienie, a bardzo szybko przeszłaby przy braku fabuły i słabej grafice do lamusa. Krótkowzroczność polityków jest zatrważająca. Sam Joe Liberman doczekał się kilkunastu prześmiewczych roli w przeróżnych grach. Nawiązań do jego osoby nie brakuje w Carmaggedonie, GTA czy też właśnie najnowszej części Postal 2.

Panie władzo! To napad, proszę się nie obijać!

Postal 2: Share the Pain jest rozszerzoną wersją wydanego wcześniej Postal 2. W grze pojawiło się kilka nowych niewielkich lokacji, popraw kosmetycznych, dodatków i cały tryb gry dla wielu graczy. Poprawiono też podstawową wadę gry jaką był niemiłosiernie długi czas ładowania pomiędzy planszami. Miasteczko Paradise podzielone zostało na niewielkie obszary, których ładowanie trwało, o zgrozo blisko trzydzieści do czterdziestu sekund, co skutecznie odstrasza gracza przed kontynuowaniem podróży i zwiedzaniem. Share the Pain przyniósł szybszy czas ładowania, nadal jednak zbyt wolny jak na jakość gry którą dostajemy. Sam tryb gry wielu graczy jest obiecujący i stwarza wiele możliwości. Jednak mówiąc szczerze znacznie przyjemniejszy deathmatch zafunduje nam najnowszy Unreal.

Zanim włączymy grę pojawia się komunikat, mówiący, że wszystkie pokazane w tytule zachowania są ukazane tylko dla celów rozrywkowych, a gra nie jest przeznaczona dla niepełnoletnich i polityków, z podkreśleniem tych drugich. Po pogodzeniu się z tą informacją rozpoczyna się ładowanie gry właściwej. Wprowadzenia brakuje, bo trudno uznać za nie latający wokół menu bałagan. Grę rozpoczynamy na jednym z kilku poziomów trudności jako kolejny psychopatyczny morderca. Kamera dokonuje rzutu na nasz dom, zwany przez niektórych zdezelowaną przyczepą kempingową. Z zewnątrz słychać głosy najzwyklejszej małżeńskiej amerykańskiej kłótni. Ostatecznie zostajemy wysłani po mleko, pieniądze i czek gotówkowy z RWS. Do tej jakże ważnej misji zostajemy wyposażeni w gazetę, zapałki i możliwość odsikania się gdzie chcemy. Po drodze możemy oczywiście gołymi rękami pobić pierwszego lepszego przechodnia. Nie jest to jednak zbyt mądre, bo okaże się że gość może mieć Magnum. Pięść nie jest szybsza od kuli, jak to podsumował pewien bohater filmu-bijatyki rodem z Hongkongu. Na brak broni na pewno narzekać nie będziemy. Wystarczy porozglądać się po okolicznych budynkach, zaglądać do piwnic, a zostaniemy wyekwipowani jak do Wietnamu. Gorzej natomiast z samą sensownością, bo dla przykładu za zabijanie nie otrzymujemy nic oprócz wątpliwej przyjemności i amunicji po zmasakrowanych. Stąd na przykład praktycznie każde „specjalne poruczenie” od naszej „współlokatorki” z przyczepy możemy wykonać zupełnie bez użycia siły. Z RWS wystarczy uciec z czekiem, z banku też można zwiać, a za kradzież mleka nawet nikt na nas nie nastaje.

Kolejny słoneczny dzień zbliża się ku końcowi...

Trudno ukryć prostą prawdę, że rozwiązania pacyfistyczne odbierają całkowity sens istnieniu tej gry. Więc to co robić powinniśmy jak to na świra przystało, to powolutku i z zimną precyzją ograniczać przeludnienie w miasteczku Paradise, dom po domu, budynek po budynku. Znaleźć możemy wiele śmiesznych instrumentów, narkotyków, nawet radar. Ale w sumie po co to wszystko? Żeby przeżyć do następnego dnia, bo gra została podzielona na pięć dni, i dokonywać kolejnej masakry po to tylko by znaleźć ser albo wysłać pocztę?

: do góry :