Załoga G - magazyn internetowy

Albowiem powiadam wam, nie proście, nie szlochajcie i nie wyczekujcie. Gdyż dzień w którym przyjdzie ujrzeć zmianę nie jest daleko, a wasze prośby ironia losu może obrócić w karę..
Prorok Rolple

Jeszcze nie tak dawno marudziłem, że gry cRPG'owe stają się coraz bardziej wtórne i coraz bardziej rzemieślnicze. Marudziłem, że twórcy stawiają ciągle na ten sam, zużyty i przemielony system zdobywania doświadczenia "za potworki" i że nic się nie zmienia oprócz wymagań sprzętowych. Marudziłem i zostałem ukarany, spokojnie, przemyślnie i tak jak to zwykł robić los - bardzo ironicznie. Spragniony jakiegoś nowatorskiego systemu do ręki dostałem Mistmare.

IZYDOR

Jest rok pański 1996. Ale świat w którym żyjemy jest delikatnie mówiąc inny niż ten wykreowany przez zespół Sinister Games. By jednak go zrozumieć, należy cofnąć się troszkę w czasie, niewiele zresztą, bo zaledwie jakieś siedem wieków. W czasach rozkwitu ruchu krucjatowego, grupa chrześcijańskich kapłanów odkrywa w sobie możliwości magiczne. Całość otoczona jest oczywiście tajemnicą, nad którą czuwa, jakże poważnie, Rzym. Usilne starania doprowadzają do okiełznania mocy i powolnej jej adaptacji. Próby połączenia sił magicznych z doktryną religijną spełzają na niczym. Jednak Rzym, jak to przystało na organizacje polityczne, nie może odrzucić tak potężnego narzędzia władzy jakim jest magia. Oficjalnie nazwana zostaje Liturgią i staje się kolejnym narzędziem Pana w szerzeniu i umacnianiu wiary. I wszystko potoczyłoby się jeśli nie tak samo, to przynajmniej podobnie do świata poznawanego z podręczników historii, gdyby nie przyjście Koszmarnej Mgły. Od północy kontynentu na ląd zaczyna przemieszczać się tajemnicza mgła, która za nic w świecie nie chce iść śladem swoich poprzedniczek i po prostu opaść. Mgła ta, jak łatwo się domyśleć jest mgłą magiczną i to jeszcze z piekła rodem. Na terenach nią objętych żyją tylko demony i potwory, których nie powstydziłby się Ósmy Pasażer pewnego statku. Nietrudno też zgadnąć, że wszyscy ludzie którzy byli na tyle odważni, bądź głupi, by wyruszyć na penetrację nowego zjawiska nie wrócili. Mgła nie tylko zajęła północną część kontynentu, ale także ruszyła na podbój reszty lądu. Nic nie było w stanie jej zatrzymać. Wolnymi od mgły zostały tylko skrawki Hiszpanii, północnego wybrzeża Morza Śródziemnego, Włoch i kilka innych bardziej bogobojnych miejsc. Tym co uratowało świat chrześcijański przed zagładą byli inkwizytorzy parający się Liturgią. Niedawno pozyskane narzędzie pozwoliło Kościołowi zatrzymać Koszmarną Mgłę i chronić ludzi przed jej ekspansją. To co było wielkim ciosem dla Europy, paradoksalnie umocniło pozycję Kościoła i spowodowało stworzenie jednej Świętej Republiki Rzymskiej. Nie należy jednak zapominać o chylącym się ku upadkowi Konstantynopolu i powstałym na jego gruzach Imperium Osmańskim. Także sytuacja w Hiszpanii nadal była iście skomplikowana. Maurowie nadal zamieszkiwali północne wybrzeże Afryki i stanowili zagrożenie dla prawdziwej wiary. Sytuacja Republiki, choć beznadziejna, bowiem ze wszystkich stron otoczona była przez mgłę lub wrogie nacje, była stabilna. Tak stabilna, że praktycznie nic nie zmieniło się przez kolejne pięć wieków. Ani technika nie ewoluowała, ani system pańszczyźniany nie zardzewiał do szczętu. Choć rebelie chłopskie tłumione zostawały przez lokalnych władyków, a często także przez nowopowstałą armię najemników służącą fortunie Rzymu. Pewnego dnia w Hiszpanii rozbity zostaje jeden z ostatnich obozów rebeliantów. Gdzieś niedaleko znaleziona zostaje wioska pochłonięta przez mgłę, jedynymi żyjącymi w niej są noworodek i staruszek. Dziecko nazwane zostaje Izydorem, na cześć lokalnego świętego. Tak nasz bohater ląduje w klasztorze, gdzie spędza swoją młodość. Po osiągnięciu dojrzałości wyrusza na trening wojskowy, gdyż chce dołączyć do armii papieskiej. Tam odkrywają jego zdolności magiczne i kariera inkwizytora stoi przed nim otworem. Jest rok 1996, a wszystko jeszcze przed nami...

NAJWAŻNIEJSZY JEST CZAS

Świat gry jak widać banalny nie jest, a mówiąc szczerze ustawia on kamień węgielny pod bardzo monumentalną budowę, rodem z Elder Scrolls. Niestety na zbudowaniu fundamentów i podmurówki się chyba skończyło. Podmurówką nazwać należałoby bardzo nowatorski system rozwoju postaci, który jak wiemy w prawie każdym cRPG'u jest osią gry. System nie opiera się na punktach doświadczenia, które po osiągnięciu pewnego poziomu pozwalają naszemu bohaterowi osiągnąć wyższy stan świadomości, a co za tym idzie przydzielić jakieś awanse naszym umiejętnościom bądź cechom. W każdej lokacji w jakiej przyjdzie się nam poszwendać mamy określoną ilość czasu. Np. w pierwszych lokalizacjach szkoleniowych mamy 10 dni. W momencie gdy rozmawiamy, poruszamy się i wykonujemy tym podobne nie wymagające przedsięwzięcia czas gry nie płynie. Natomiast każda akcja powodująca wzrost naszych statystyk zajmuje określoną ilość czasu. Trenowanie z manekinem może zająć kilka godzin. Czytanie książki, co możemy powtarzać ile tylko razy chcemy, może zająć godzinę lub dwie. Rozbrojenie skrzyni zależnie od naszych umiejętności może nawet zająć pół dnia. Modlitwa lub medytacja to kolejne czasochłonne zajęcia. Każde z zajęć jakim się poświęcamy powoduje zmodyfikowanie naszych cech. Karta postaci jest dość skomplikowana i uwzględnia wiele cech zarówno umysłowych jak i fizycznych. Za naszą postać odpowiedzialne są także działania trzech obiektów niebieskich jakimi są niewątpliwie Księżyc, Ziemia i Słońce. Każda z tych sfer ma wpływ na konkretne umiejętności, i np. niektóre czynności wykonywane w nocy będą inaczej zmieniały naszą postać niż gdyby operacja odbywała się w dzień. Każda ze sfer posiada własny zestaw magicznych zaklęć i to właśnie od nich zależy nasza odporność na magię. Mówiąc szczerze system rozwoju postaci jest raczej skomplikowany i trudno go przyrównać do innych lepiej mi znanych. Na pewno trudno tej grze o czystą specjalizację, której nie sposób osiągnąć. Nasze czynności choć powinny być przemyślane mają pewien ograniczony wachlarz możliwości, przez co prędzej czy później zbliżymy się do i tak wymaganej przez rozwój fabuły postaci.

: do góry :